بنمــای رخ که باغ و گلســـتانم آرزوســــت                        بگشای لَب که قَند فراوانم آرزوســت

ای آفتــــاب حُســن، برون آ دمــی زِ ابـــر                          کان چهره ی مُشَعشَعِ تابانم آرزوست

بشنيــــدم از هـــوای تـــو آواز طبـل، بــاز                          باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوســت

گفتــی زِ نـــاز: بيش مـــرنجان مـــرا، بــرو                         آن گفتنت که بيش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که برو شه به خانه نيســــت                        وان ناز و باز تندی دربانم آرزوســـت

در دست هر که هست ز خوبی قراضه هاست                        آن معدن مَلاحت و آن کانم آرزوست

اين نان و آب چرخ چــو سيليســت بــی وفا                         من ماهيم، نهـــنگم، عمّــانم آرزوست

يعقــوب وار « وا اَسَفـــا ها » هَمــــی زَنـــم                          ديدار خوب يوسفِ کنعانم آرزوســت

ولله که شهـــــر بی تو مرا حبــس می شـود                          آوارگـــی و کـــوه و بيابانم آرزوسـت

زين همرهان سُست عناصر دلـــم گرفــت                           شيـــر خـدا و رستم دستانم آرزوست

جانـم ملــول گشت زِ فرعــون و ظلــــم او                           آن نور روی موسیِ عَمرانم آرزوسـت

زين خَلقِ پُرشکايتِ گريــان، شدم مَلــــول                    آن های هوی و نعره ی مستانم آرزوست

گــوياتَر ام زِ بلبــل، امّــا زِ رَشـــکِ عــــام                       مُهــــر است بر دهانم و اَفغانم آرزوست

دی شيــخ با چراغ هَمــی گشت گرد شهـر                      کز ديــو و دَد ملــولم و انسـانم آرزوست

گفتنـــد يافـت مــی نشود، جسـته ايم مـــا                     گفت آن که يافت می نشود، آنم آرزوست

هر چند مُفلســـم، نپذيرم عقيـــــقِ خُــرد                     کانِ عقيــقِ نـــادرِ ارزانـــــم آرزوســـت

پنــهان زِ ديده ها و همــه ديده ها زِ اوست                       آن آشــکار صنعت پنهـــانم آرزوســـت

خـــود، کار من گذشـــت زِ هر آرزو و آز                         از کان و از مکان پـــــیِ ارکانم آرزوست

گوشم شنيـــد قصه ی ايمـــان و مسـت شد                     کو قسـم چشــم صورتِ ايمــانم آرزوست

يک دســت جام باده و يک دســت جَعدِ يار                     رقصــی چنين ميانه ی ميــدانم آرزوســت

مـی گويــد آن رُباب که مُـــردم ز انتــــظار                     دست و کنـــار و زخمه ی عُثمانم آرزوست

من هم رُبــاب عشقــم و عشقــم رُبابی ست                       وان لطف های زخمه ی رحمــانم آرزوست